‘Mijn kind kan toch zeker wel naar de havo?’

foto_Jacqueline
Jacqueline Visser, manager basisonderwijs

Vroeger hadden mijn ouders niet echt een idee naar welke middelbare school wij – mijn zusje, broertje en ik – ‘later’ zouden kunnen. Ze waren verbaasd dat ik het advies havo kreeg. En tot het begin van de zesde klas dacht mijn moeder, dat mijn broertje naar de lts zou gaan. Mijn ouders wisten niet dat we op school de Citotoets maakten. Laat staan dat ze bezwaar maakten tegen het advies van de hoofdonderwijzer. Integendeel. Ze waren vooral blij dat hun kinderen de kans kregen die zij niet hadden gehad: doorleren!

Schooladvies-blog-jacqueline

Jacqueline met het lange, donkere haar, naast haar moeder en te midden van zusje, broertje en nichtjes

Reëel beeld van mogelijkheden
Anno 2015 zouden veel ouders wél bezwaar hebben gemaakt tegen de schooladviezen. Onze onderwijzer had namelijk alle leerlingen een niveautje lager geadviseerd dan de Citotoets. Dat kwam vaker voor in de jaren zeventig, op dorpsschooltjes, met havo/vwo op flinke fietsafstand, en veel laagopgeleide ouders. Het motto: laten we maar niet te hoog inzetten.
De tijden zijn wat dat betreft veranderd, mede door het gebruik van leerlingvolgsystemen in het onderwijs. Wat ikzelf positief vind, is dat leerkrachten gedurende de basisschoolperiode veel consistenter en objectiever in beeld brengen wat een leerling kan. Daarmee kunnen ze het onderwijs aanpassen aan de behoeften van de eigen leerlingen. En minstens zo belangrijk: het voorkomt al te subjectieve oordelen. Door vanaf het begin deze informatie te delen met ouders, krijgen ook zij een reëel beeld van de mogelijkheden van hun kinderen. Dat is ook winst!

Schooladvies-blog

Wanneer goed genoeg?
Waar ik me wel zorgen over maak, is dat voor sommige ouders alleen de hoogste onderwijsvorm goed genoeg is. Als resultaten in hun ogen tegenvallen, halen zij alles uit de kast om ervoor te zorgen dat hun kind een zo hoog mogelijke toetsscore haalt. Wat dat betreft kunnen die ouders veel van die van mij leren. Voor hen was het niet belangrijk om zo hoog mogelijk in te zetten, maar dat de school paste bij onze mogelijkheden en voorkeuren. Ze vonden het prima dat uiteindelijk de één kapper werd en de ander onderwijskundige.

Eén ding is altijd gebleven. Totdat wij het diploma hadden, bleef mijn moeder bezorgd of het gekozen onderwijsniveau voor haar kinderen niet te hoog gegrepen was!

Wat zijn jouw ervaringen en zorgen op dit gebied (vroeger en nu)? Laat het hieronder weten!

Advertenties

One comment

  1. Pingback: “Zo zielig die toetsen…?” |

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s